ආදරේ ශෝක වංගුව

බොහෝ අය ලියනගේ අමරකීර්තිව හඳුනන්නේ නවකතාකරුවෙක්, විචාරකයෙක් විදියට නමුත් මා මුලින්ම  අමරකීර්තිව හඳුනා ගත්තේ කවියෙක් විදියට. මම දන්නා විදියට ඒ ඔහුගේ මෙතෙක් පලවූ පලමු සහ එකම කවි පොත. එකමත් එක පිටරටක - (2009). ඉතා රසවත් කවි කිහිපයක්ම එහි අඩංගුයි. කවර ආකාරයේ තේමාවක් වුවත් එහි කාව්‍යාත්මක භාවයද ආරක්ශා කිරීමට ඔහු මෙහිදී සමත් වෙනවා. මෑත යුගයේ ඔහුගේ බොහෝ නිර්මාන කියවා ඇතත් ඒ හැමකක්ම අභිබවා මගේ සිත ඇදෙන්නේ මේ පොතට. මේ එහි අඩංගු කවියක්. ආදරේ ශෝක වංගුව.

-ආදරේ ශෝක වංගුව-

තැනක් ඇත මා ආදරේ කල ඉස්සර

දෙනවාද එහි යන්න මට මැරෙන්න ඉස්සර

මහ පාර එක්ක එන අඩි පාර අපේ ගෙදරට

නැටෙව්වා ඉඟ වංගුව - ඔව් ඒ හුඟක් ඉස්සර‍

හුඟක් අය ආවා ගියා - ඒ දෙපය වින්ද දෙවැටෙහි

මග දෙතොල් වලට අඩියෙන - ඒ ලෙවල් වලට ඉස්සර

හැරී බැලූ දෙනෙත - වැට ලඟ සිට

මුලු අනාගතය දත් ලෙස - නොපෙනී යන්න ඉස්සර

ඒ දෑස් මගෙන් හැංගුව - එය වීය කුරිරු වංගුව

ආ කෙනෙක් නොපෙනියන - ඇස් හෙලන්නටත් ඉස්සර

වංගුවක් නැතුව කුමකට ද පාරකට, ජීවිතයකට

ශෝකය සඳන්නට මිස - හිත හදාගන්න ඉස්සර

සිද්ධාර්ථත් හැරිලා බැලුවා එක් වරක්

අබිනික්මනේලා - ආදරේ දමා යන්න ඉස්සර

ඒ දුකම නොවෙද ගෙව්වේ අවුරුදු හයක්

දුශ්කර ක්‍රියා දහ දුක්හි - බැඳි බැමි සිඳින්නට ඉස්සර

බලන්නට වරක් ශෝක වංගුව - සිහිනිඟත් මගෙන් හැංගුව

මහලු ඇසටත් පෙනේවිද - නොපෙනී ගිය රුව ඉස්සර

සිය දහස් වරක් මා බලා සිට ඇතත් ඕනෑ

බලන්නට යලිත් ශෝක වංගුව - අඳ වෙලා යන්න ඉස්සර

කුජ හතේ හිටපු සිරිකත ගෙන දෙතැයි දෙසූ නපුරක

අවවාද මාර සේනා මා යටත් කලහ එදවස - ඈ හැරී යන්න ඉස්සර

යන කෙනෙක් හංගවන වැලි මිදුලෙ රිදෙන දෑසින

මේ වංගුවට තාම මතකය - හද බිඳුන දවස ඉස්සර

ගෙයක් අඩි පාරක් වංගුවක්, මහ පාරක්

දෙනවාද එහි යන්න මට - සිරුරත් මැරිල යන්න ඉස්සර

-ලියනගේ අමරකීර්ති-